Kaynakların paylaşımı, sermaye sorununu hareket ettirir; onu ortadan kaldırmaz.

Yedek bilişim kapasitesini kullanmak sermaye yoğun olmayan bir seçenek gibi görünür. Bir yönden öyledir: ağın her makineyi satın alması gerekmez. Başka bir yönden, varlıklar hala var, hala değer kaybeder, hala enerji tüketir ve hala bakıma ihtiyaç duyar. Bunların risklerinin sahibi birileridir.

İlginç soru, dağıtılmış kapasitenin sermaye yoğunluğunu ortadan kaldırıp kaldırmadığı değildir. Sorun sermaye yoğunluğunun nereye gittiği, bunu taşımanın karşılığını kimin aldığı ve hangi kullanım düzeyinin bu düzeni değerli kıldığıdır.

Bir pazar, temel varlıkları ücretsiz yapmadan kullanımı iyileştirebilir. Ekonomiyi yeniden dağıtır.

Bu yine de değerli olabilir. Ancak bu, yokluk yerine farklı bir sermaye yapısı olarak tanımlanması gerekir.