Bilgisayar yine kişisel olmalı

Bir zamanlar "kişisel bilgisayar" bir donanım kategorisiydi. Makine kişiseldi çünkü kutunun sahibiydünüz. Sonra ciddi işlerin çoğu, başka insanların yönettiği bilgisayarlara taşındı. Bu çoğu zaman doğru bir değişimdi. Paylaşılan platformlar, özel bir veri merkezi olmadan büyük ölçekli bilişimi erişilebilir yaptı. Varlığından memnunum. Çalışma hayatımın gerçek bir kısmı onların üzerinde geçti: Amazon Web Services ve Databricks'te. Veriyi bir sistemin kullanabileceği bir yere taşımak ve o sistemi sıradan bir günde güvenilir tutmak.

Bir şeyler eşitsiz bir şekilde geri dönüyor. Bazı modeller artık onları kullanan kişinin yakınında çalıştıracak kadar küçük. Her model değil, her iş değil. Faydalı bir oran çıkarım paylaşılan bir süper bilgisayara ihtiyaç duymaz. Yeterince hızlı bir modele, doğru bağlama ve kişinin gerçekten kontrolü altında olan bir makineye ihtiyaç duyar.

Sıradan nedenlerden bu değişimi önemsiyorum.

Gizlilik bir söz yerine bir mimari haline gelir. Bir belge hiç odadan çıkmadıysa, bir politika paragrafına güvenmenize gerek yoktur. Yine de makinedeki yazılıma güvenmeniz gerekir. Bu daha eski bir problem ve daha açık bir sorun. Özel bağlam varlıktır. Hareket etmesine izin verildiği yer tasarımdır.

Araç düşünürken yakında kalır. Cümlenin ortasında uzandığınız bir şey, bir kuyruğa göre kalem gibi hissetmelidir. Gidiş-dönüş, ne sıklıkta sorduğunuzu ve sormaya istekli olduğunuzu değiştirir. Gecikme bu ayarda bir kıyaslama puanı değildir. Makinenin hâlâ konuşmada olup olmadığıdır.

Sistem özel olabilir. Bir kişinin işinin içinde oturan, onların dosyaları, sözlüğü ve bitirmediği bir argümanı olan bir model, herkesin tarafından kabul edilebilir olması gereken bir modelden daha dar olabilir. Kişisel, komut istemine adınız yazılı bir sohbet botu anlamına gelmez. Sistem özel olabilir anlamına gelir, çünkü bağlam asla bir kitle için genelleştirilmek zorunda kalmadı.

Yerel çıkarım operasyonel çalışmadır. Ağırlıklar, bellek, güncellemeler ve bir model altında sessizce kırılan şeyler gerçek maliyetlerdir. Paylaşılan altyapı kaybolmaz. Gerçekten ağır olan işlere taşınır. İlginç sorunlar ne gizli kalması gereken ne de ayrılması gereken işlerdir.

İki konum bunun için yeterli değildir. İş, kişinin sahip olduğu makinede kalabilir. Yakın bir yere taşınabilir: aynı odada bir bilgisayar, işlettikleri bir kutu, varsayılan bir bölgeye göre daha çok güven duydukları donanım. Ya da hesaplama ağır veya araç başka hiçbir yerde yoksa paylaşılan bir buluta gidebilir. Yakın, bir güven ve gecikme kategorisidir. Yaptığım bir ürün değildir ve önerdiğim bir ağ değildir. Her isteği ya mahrem ya da uzak olacak şekilde zorlayan bir ikili sistemdeki eksik orta aksamadır.

Yönlendirme bu ortadaki kararıdır ve birinci sınıftır. Yerel bir model yüklenemediğinde geri dönüş değil. Her istek için politika, işin nerede çalışabileceğini, hangi bağlamın onunla seyahat edebileceğini, ne kadar beklemek istediğinizi ve kimin cevabı değiştirmesine izin verildiğini söylemelidir. Hassas bağlam kalması istenir. Ağır hesaplama çoğu zaman ayrılmalıdır. Şaşırtıcı miktarda sıradan düşünme ikisi değildir ve istediğim yanlılık kişinin kontrol ettiği makineye doğrudur. Rota kendisi görünür olmalıdır. Bir isteğin nerede çalıştığını ve onunla ne gitmesine izin verildiğini söyleyemiyorsanız, cevaptan kim sorumlu olduğunu söyleyemezsiniz.

type Place = "local" | "nearby" | "remote";

// A sketch of the policy, not a system I ship.
// "Nearby" is a trust and latency category, not a product.
function route(request: {
  sensitive: boolean;
  heavy: boolean;
  staysClose: boolean;
}): Place {
  if (request.sensitive) return "local";
  if (request.heavy && request.staysClose) return "nearby";
  if (request.heavy) return "remote";
  return "local";
}

Bulduğum makul olan düzenleme kasıtlı olarak hibriddir. Küçük bir model ve araç seti, bazıları yerel, bazıları yakın, bazıları değil, kişinin inceleyebileceği bir politika tarafından seçilmiş. Bulut, ağır iş için hâlâ doğru yerdir. Bir kişinin bağlamının yaşaması için kötü bir varsayılan yerdir. Mülkiyet bu anlamda, donanım üzerine yapıştırılmış bir etiket değildir. Neyin kaldığını, neyin gittiğini ve hangi kurala göre gittiğini belirleme hakkıdır.