Sistem konuşmaları değil, kararları hatırlamalıdır.

Uzun bağlam bir sistemi hatırlıyor gibi hissettirebilir. Bu, yararlı durumu korumakla aynı şey değildir.

Zaman içinde önemli olan kararlardir: ne seçildi, neden seçildi, hangi varsayımlar kabul edildi ve hangi kanıt kararı değiştirecek. Bir transkrip bunların hepsini bir yerde içerir. Çalışan bir sistem, tüm geçmişi taramak için başka bir modelin okumaya başlamasını gerektirmemelidir.

Konuşmalar kanıttır. Kararlar durumdur.

Bu ayrımı tutmak unutmayı da mümkün kılar. Sistem, işi yöneten taahhütleri koruyabilir; her tesadüfi değişimi sonsuza kadar saklamak zorunda değildir.